In dit artikel wil Den Ouden duidelijk maken dat het Nederlandse landschap, en bos in het bijzonder, voortdurend aan verandering onderhevig was, is en blijft. Er is volgens hem dan ook geen enkel referentiebeeld waaraan we de ontwikkelingen van nu kunnen spiegelen, simpelweg omdat we in een eenmalige, unieke wereld leven.

Het Nederlandse landschap is in geologische termen nog heel jong. Wanneer we terugkijken in de tijd moeten we concluderen dat de samenstelling van de bosvegetatie voortdurend in beweging was, en dat in principe nog steeds is. De veranderingen vinden echter plaats op een tijdschaal die zich aan onze waarneming onttrekt. Voor ons is de consequentie dat de samenstelling en structuur van ecosystemen die we nu waarnemen niet meer dan een punt vormen op een altijd maar voortschrijdende lijn.